Depresanty

hamują aktywność układu nerwowego (np. alkohol, opioidy) → senność, spowolnienie reakcji, ryzyko przedawkowania.

Depresanty to szeroka klasa leków i substancji, których głównym zadaniem jest hamowanie lub spowalnianie funkcji ośrodkowego układu nerwowego (OUN) . Wbrew mylącej nazwie, nie powodują one uczucia smutku czy depresji. Ich nazwa pochodzi od łacińskiego słowa "deprimere", oznaczającego "obniżać" – w tym przypadku obniżać poziom pobudzenia organizmu.

Klucz do zrozumienia ich działania leży w neuroprzekaźniku zwanym kwasem gamma-aminomasłowym (GABA). GABA jest głównym neuroprzekaźnikiem hamującym w mózgu, który działa jak naturalny mechanizm wyciszający. Depresanty zwiększają aktywność GABA, przez co sygnały wysyłane między komórkami nerwowymi ulegają spowolnieniu. W efekcie odczuwamy spadek napięcia, uspokojenie, senność i rozluźnienie mięśni.


W małych dawkach depresanty wywołują uczucie odprężenia, spokoju i zmniejszają napięcie. Obniżają poziom lęku i stresu, a także spowalniają czas reakcji. Większe dawki, zwłaszcza stosowane bez kontroli, prowadzą do poważnych zaburzeń. Pojawiają się problemy z koordynacją ruchową (ataksja), bełkotliwa mowa, dezorientacja, senność, a także nudności i wymioty. Szczególnie niebezpieczne jest spowolnienie oddechu (depresja oddechowa) oraz spadek ciśnienia krwi, które mogą prowadzić do niedotlenienia mózgu, śpiączki, a w konsekwencji do śmierci .

Długotrwałe, przewlekłe nadużywanie depresantów niesie ze sobą ryzyko poważnych konsekwencji zdrowotnych, takich jak:

• uszkodzenie wątroby (szczególnie w przypadku alkoholu),
• zaburzenia pamięci i koncentracji,
• osłabienie układu odpornościowego,
• problemy sercowo-naczyniowe.